Geen categorie

Verhuis ellende (deel 2)

Wat vooraf ging: Toch maar eens kijken of we niet in de kruipruimte kunnen komen. Laten we proberen die gelijmde vloer eens weg te halen, want we willen toch iets anders. He wat gek, de vloer zit helemaal niet vastgelijmd. He kijk een luik. Trek hem eens open… *heel veel kotsgeluid* He wat gek, de kruipruimte staat vol met rioolwater. Hebben wij weer…


Daar stonden we dan, vol ongeloof keken we in het gat onder ons. Wat een gore bende.

We belden diezelfde dag nog een bedrijf die iets met riolen doet. Ze kwamen langs, keken, zeiden dat ze alleen ontstoppingen deden en dat dit wel echt andere koek was, lieten een rekening van bijna 100 euro achter, en gingen weer.

We haalden er een bouwtechnisch ingenieur bij. Hij was not amused. Waarom kopen jullie een huis zonder eerst mij in te schakelen? Geen idee eigenlijk. Als je iets van oude mensen koopt zit het altijd wel goed toch? Nee dat is naïef. Ja dat weten wij nu ook…

Een aantal dagen later volgde het volgende bedrijf. Uitgekozen door de oude eigenaar, die er overigens ook bij wou zijn (en terecht want de rekening is voor hem), en we staarden met zijn allen naar de rioolzee onder ons nieuwe huis. Dat ziet er niet best uit. Goh, je meent het…

Het advies was een grote reparatie, met een beetje pech moest het hele riool vervangen worden, maar de oude bewoner was het er niet mee eens. Wij kennen elkaar toch meneer? Zei hij tegen een van die mannetjes. Kunnen we niet wat regelen?

We zouden terug gebeld worden door het bedrijf, door de grote baas. We hoorden niks. We belden zelf en we kregen na een paar keer proberen de grote baas aan de telefoon. Toen zat het ineens even wat anders. Deze meneer vertelde dat het allemaal wel mee viel en dat zonder dat hij überhaupt onze rioolzee heeft mogen aanschouwen, een hele simpele goedkope oplossing had. Wat een gave heeft die man zeg. Die doet blijkbaar zaken op gevoel en wat hij in zijn dromen ziet. Dat hij de oude eigenaar kende van vroeger had hier zeker niets mee te maken…

Maar dan nog iets meneer, zei hij tegen Jelmer. Wij gaan die reparatie helemaal niet doen. Ik heb het veel te druk, en er ligt asbest onder de vloer dus daar laat ik mijn jongens helemaal niet in werken.

Oke. Dus we waren anderhalve week verder, en we zijn weer terug bij af. What te fuck wordt hier voor spelletje gespeeld?

We belden de makelaar, hij moest dit nu maar gaan oplossen, want wij lopen tegen een muur van onwilligheid aan. Hij zou met de oude eigenaar praten.

Dagen van wachten en heel veel telefoontjes over en weer volgden. We klusten wat aan de bovenverdieping omdat we beneden nog niet zoveel konden doen. We wisten immers nog niet wat voor reparatie er zou volgen. Moest de hele vloer eruit, of niet? Kon de keuken blijven staan, of niet? Moet de bestrating er voor het huis ook uit, of niet?

Ondertussen stonk alles in het huis, dus de spullen waarvan we in eerste instantie tegen de oude bewoners hadden gezegd te laten liggen, zoals vloerbedekking, gordijnen etc, moest allemaal in de container. Het was zelfs zo erg dat je de stank van het huis nog kon ruiken op de stort, waar Jelmer het puin van een oude inbouwkast die we eruit hadden gesloopt heenbracht. Alles was vies en stonk. Alles.

Toen kwam daar eindelijk bericht van de oude bewoner. Hij had op meermaals aandringen van de makelaar en Jelmer een ander bedrijf ingeschakeld en zij zouden komen kijken met een camera. Halleluja!

Een zeer bekwame meneer bekeek het riool eens goed en stelde de diagnose vast. Het stuk riool waar de lekkage was moest helemaal vervangen worden, maar gelukkig kon de rest opgelapt worden met een nieuwe coating van binnen, en hoefde de rest van de vloer in het huis, en de bestrating er niet uit. Ook kon de keuken blijven staan. Hij kon de week erop al komen om het te maken. Onze redder in nood.

En zo geschiedde dat na een hele lange stronttijd, we na anderhalve maand eindelijk uit de stank waren. Nadat de reparatie na 2 dagen werken was gedaan, was de stank al een stuk minder. En na nog eens een week goed luchten en ventileren rook het huis eindelijk weer fris en schoon en konden we de beneden verdieping afmaken.

Moraal van dit verhaal is, vertrouw nooit een oud mannetje. Het zijn vieze goedkope NSBers die er niet van wakker liggen om jonge mensen op te lichten en ik hoop van harte dat karma hem alsnog goed te pakken krijgt.

Vieze stinkerd!



Doorzetters en Angsthazen

The day after. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb niet echt een kater ofzo. Dat was vroeger wel anders, dan gingen we helemaal los. Bier zuipen tot de max. Nu niet. Ik liep gisterochtend in alle vroegte (nouja half 10 voor een zaterdagochtend vind ik best vroeg), samen met Sisi door de regen in het centrum van Assen op zoek naar koopjes.

Allereerst, ik heb 1 ding gekocht. En dat was ook pas in de middag, toen ik nogmaals een rondje deed over de vlooienmarkt, omdat vriendlief (die overigens wel een kater had), eindelijk wakker was geworden en ook wel een kijkje wou nemen. Ik ben de beroerdste niet, en ging dus nogmaals een rondje lopen. Achteraf had ik de ochtend beter in mijn bed kunnen blijven liggen, want het bleek in de middag een stuk aangenamer weer te zijn. Maar he! Dan hadden jullie deze fantastische blog niet gehad…

Dus terug naar de ochtend van Koningsdag 2019. Zoals al eerder gezegd (en iedereen in Holland wist), was het kutweer. Maar dit mocht de pret niet drukken, wat me stiekem een beetje kippenvel gaf. Want wauwwww wat een doorzetters! De meeste mensen hadden een plekje gezocht onder een afdakje en stonden klappertandend hun koopwaar aan te bieden. Sommige mensen hadden minder geluk, of waren gewoon te optimistisch, en stonden in de open lucht met plastic zeilen over hun koopwaar heen. Dat laatste was niet in alle gevallen even handig, want als ik niet door het zeil kan heen kijken, dan zie ik ook niet wat je verkoopt. Aangezien het de hele dag regende, weet ik dan niet zo goed waarom deze mensen er überhaupt stonden. Ze hadden net als ik, beter in bed kunnen blijven….

Maar wat een energie! Schreeuwende kinderen overal. Super leuk joh… Ik kwam op een gegeven moment op een stukje terecht waar een jochie met een megafoontje liep. Dat jochie dacht denk ik dat hij op het WK voetbal was, want terwijl hij stampend in de plassen rondrende, schalde uit het megafoontje herhaaldelijk: Oleeee Ole Ole oleee! We are the Champions…. Heel sfeervol.

Ik had Sisi dus ook bij me, ze zat vooral in de tas (ik heb zo’n draagtas waar ze in kan, want ze is mijn baby), maar op de stukken waar het niet zo druk was liet ik haar lekker zelf wandelen. Ik ben wel een beetje geschrokken van de jeugd van tegenwoordig. Ik weet dat Sisi een super eng uiterlijk heeft en als ze niet aan de lijn zou zijn zou ik als vreemde ook heel bang zijn voor haar, maar ik had niet verwacht dat kinderen tussen de 3 en 6 jaar in hun broek piesen als ze Sisi zien. Het was zelfs zo erg dat er een meisje bijna begon te huilen en bijna op haar smoel flikkerde omdat ze niet langs Sisi durfde te lopen (die gewoon netjes aan de riem geen enkele interesse voor haar toonde), en er was een jongetje die niet meer verder wou lopen omdat hij was verstijfd van angst. Ik overdrijf echt niet.

Aan alle ouders met kleine kut kinderen zou ik willen zeggen: Zorg dat ze een beetje karakter en een ruggengraat krijgen. Koop bijvoorbeeld een hele valse hond en laat deze elke nacht verplicht bij hun in bed slapen. Of stop anders wat cocaïne in hun jasjes wanneer je op Schiphol bent… Dan leren ze wel dat niet alle honden zo eng zijn, vooral fluffy-ballen die netjes aan de riem lopen en helemaal geen aandacht voor je hebben niet.

Enfin, het was een prachtige Koningsdag, geen idee waarom ik de verjaardag vier van een 1 of andere vent die toevallig in het ‘juiste’ gezin is geboren, maar het was gezellig!

Liefs Leoni



Het blafband conflict

‘Ja maar jij bent toch zo’n dierenvriend Leoni?’, ‘Ik vind het wel een beetje hypocriet’ of ‘Dat is zielig hoor!’. Deze uitspraken kreeg ik afgelopen tijd wel een paar keer naar mijn hoofd geslingerd. Geen probleem hoor, want ik snap het wel. Ik was namelijk ook altijd een fervent tegenstander van blafbanden met stroom. Maar je leest het goed, WAS… en ik zal jullie eens uitleggen waarom dat is.

Sinds een aantal jaren hebben wij een heel lief hondje. Haar naam is Sisi en ze gedraagt zich net als haar naam, als een prinsesje. Dit is niet helemaal haar eigen schuld, want wij behandelen haar ook zo. Daar mag je wat van vinden, maar dat interesseert me eigenlijk niet, want ik hou van haar en zij van mij, en dat is onze zaak.

Echter wil dit kleine opdondertje, net als haar bazin overigens, nogal graag haar mening laten horen wanneer ze het ergens niet mee eens is (lees: vreemde honden of voorbijgaande mensen), maar ook haar enthousiasme mag niemand ontgaan. Dit resulteert in keihard schel geblaf, waar niemand ooit wat aan kan doen.

Dat laatste weet ik zeker. Want we hebben echt alles geprobeerd. Elke truc van elke hondenkenner, alle adviezen van elke hondeneigenaar, en ook alle adviezen van mensen die er totaal geen verstand van hebben. Maar niets werkt. Dat kreng blaft gewoon als een malle. Dat is soms niet erg, maar meestal wel. Vooral wanneer je om 1 uur nachts nog bedenkt dat je de hond nog moet uitlaten en ze de hele buurt bij elkaar blaft. Dat vind ik gewoon een beetje asociaal eigenlijk.

Dus er moest wat gebeuren, en na 3 jaar hevig verzet van mijn kant, gaf ik dan toch eindelijk toe aan de blafband.

Ik kan jullie vertellen dat ik het misschien nog wel spannender vond dan de hond zelf. Of nee wacht, ik vond het ook spannender. Want zij wist toen nog niet wat ze nu weet.

Maar jongens, wat is dat ding een uitkomst! Ik ben 100% veranderd van mening. Dat klinkt misschien zwak, maar mijn argumenten om tegen de blafband te zijn waren ook zwak. Dat zie ik nu.

Ten eerste, de band heeft altijd eerst een waarschuwingspiep. Inmiddels weet Sisi dat ook, en is dat al genoeg. Mocht ze schijt hebben dan krijgt ze daarna 1 schok, die niet heel heftig is, maar wel kut. Sisi is dan direct stil.

Mocht ze doorgaan met blaffen (wat ze nooit doet want ze is niet dom), dan wordt de schok heftiger. Na 3 minuten stilte reset de blafband zich weer.

Klinkt niet heel dieronvriendelijk toch? Daarbij is het zo dat Sisi nu niet in de stress schiet omdat ze wordt gecontroleerd door die band. Waar ze normaal helemaal gek wordt, en haar hart als een malle in haar borstkastje raast, negeert ze een voorbijgaande hond nu gewoon door de andere kant op te kijken. Dit betekend voor haar dus ook een stuk minder stress.

Ze weet ook dat ze een schok krijgt, dus ze houd zich nu stil, waardoor ze eigenlijk nooit een schok krijgt. Pavlov. Heerlijk.

Ik ga dus nu overal heen met Sisi, want ze kan zich inmiddels gedragen, en we genieten dan samen met alle andere mensen en honden op de wereld van een gezellige dag zonder schel lawaai en zonder dat we steeds boze opmerkingen te horen krijgen. Ik blij, Sisi blij!

Scroll UpScroll Up