Zesentachtig

Niet iedereen is gezegend met het feit dat ze nog een opa en oma hebben. Sommigen hebben juist de mazzel dat ze er zelfs twee van beide hebben. Ik heb alleen een oma, en vandaag is ze 86 geworden. Als ik naar mijn oma kijk, dan hoop ik dat ik ook het geluk mag hebben in mijn leven om op haar manier oud te worden. Zesentachtig klinkt echt hartstikke oud, maar als je oma ziet, dan lijkt dat getal helemaal niet meer zo hoog. Ze woont nog zelfstandig, kan het meeste nog zelf (maar ik wil niet dat je op laddertje gaat staan oma!) en ze is nog helemaal bij de tijd.


Ik luister altijd graag naar de verhalen die mijn oma verteld. Gewoon over vandaag, of gister. Maar ook de verhalen van vroeger, toen ik klein was of nog verder terug, toen mijn vader klein was. Toen ik op de basisschool zat moesten we eens een werkstuk maken over de tweede wereld oorlog, en mijn oma heeft toen heel veel a4tjes volgeschreven met haar typische handschrift, dat ik als kind wat minder goed kon lezen, maar waar ik inmiddels jaloers op ben. Geweldig is dat, vol verhalen zit ze!  Ze heeft natuurlijk ook een heel ander leven (gehad) dan ik. Ik bedoel, een oorlog meegemaakt, dat is niet niks. Het land dat daarna weer opgebouwd moet worden, waarin de sociale controle nog sterk aanwezig was en waar de melkboer nog langskwam aan de deur. En nu is dat allemaal compleet anders. Als je zoveel (verandering) meemaakt, onthoud je je eigen jeugd denk ik ook beter. Ik weet bijvoorbeeld niks meer van toen ik 5 jaar was, maar mijn oma weet nog heel veel van toen ze die leeftijd had. Dat vind ik zo bijzonder!

Ik kan mijn leven niet voorstellen zonder mijn oma, want ze is er altijd geweest. Ik heb van haar geleerd hoe ik de tafel netjes moet dekken, en haar pannenkoeken zijn de allerbeste weet ik mij nog te herinneren. Hoewel ik haar niet dagelijks (en ook niet altijd wekelijks) spreek, weet ik dat ze er altijd voor me is. Ze is een soort beste vriendin met meer dan 50 jaar ervaring.

Zelf is ze niet zo van haar verjaardag vieren. De laatste jaren probeert ze het steeds stilletjes voorbij te laten gaan. Vorig jaar zat ze zelfs lekker te chillen in Spanje, en konden we dus geen taartje met haar eten. Vandaag zal ik het met haar vieren, want ik zie alleen maar redenen om zesentachtig te vieren! Hopelijk mag ik dat ook eens meemaken, misschien dat ik me dan ook verstop in Spanje, maar ik denk het niet, want ik houd nou eenmaal van verjaardagen. 🙂

Gefeliciteerd oma!