Wat een kutwijf! #3

Ik dacht altijd dat mijn grootste ergernis andere mensen in het verkeer waren. Maar blijkbaar erger ik me dood aan andere hondenbezitters die een rondje lopen in het bos. Ik deel vandaag weer een verhaal over een kutwijf, en ook nog een klootzak, want ze waren met zijn tweeën.

Het is een heerlijke zaterdagmiddag. Lekker koud, maar met een laf zonnetje. Precies zoals ik het graag heb. Toevallig moet Sisi ook nog even uit, dus ik besluit mijn waterdichte wandelschoenen (of nouja, wat daar voor door kan gaan, ze komen eigenlijk gewoon van de Primark), aan te trekken en een rondje door het bos te lopen. De laatste tijd ga ik niet zo vaak meer door het bos, omdat er heel veel modder ligt, dat is dan altijd weer zo’n gedoe. Mijn schoenen helemaal onder de blubber, en Sisi ook. Daar zit ik niet altijd op te wachten. Enfin, vandaag ben ik in een goede bui en ik neem haar mee. Hond helemaal blij, ik helemaal blij, de wereld is een prachtige plek en meer van dat soort euforische gedachten….

Aangekomen in het bos kan ik Sisi loslaten, want ze luistert heel erg goed en er is geen autoweg waar ze zomaar op kan rennen als ze een vogel opjaagt. Lekker relaxed dus zou je denken. Nou moet ik eigenlijk even terug komen op dat kutwijf in dit verhaal, want het zijn er eigenlijk twee. Sisi is in dit verhaal namelijk ook een enorm kutwijf. Ze luisterde namelijk ineens niet meer naar me. Sisi heeft sinds afgelopen zomer een obsessie voor een andere hond. Die woont bij ons in de buurt op een hoek, en daarnaast is een grasveldje waar we Sisi wel eens uitlaten. Als we langs dat huis lopen wordt ze compleet gek. Ze begint te blaffen, aan de riem te trekken en wil kosten wat het kost het tuinhek door die tuin in. Het gekke is dat er nooit wat is voorgevallen tussen die hond en haar, maar op een een of andere manier heeft die hond blijkbaar een geur die Sisi hondsdol maakt.

Je raad het al. Die hond liep in het bos. Een heeeeeel stuk voor ons uit, maar Sisi bedenkt zich niet en rent er als een malle achteraan. Dus ik fluiten, roepen, commanderen, maar ze heeft schijt aan me. Al blaffend rent ze achter die mensen aan met hun hond.

Het gekke is dat die mensen inmiddels toch ook wel door zouden moet hebben dat Sisi die hond is die elke keer zo gek doet tegen hun hond? Als er een vreemde hond was die steeds helemaal lijp zou worden als Sisi en ik voorbij kwamen lopen dan zou ik dat in ieder geval wel onthouden. Maar deze mensen zijn blijkbaar achterlijk, want in plaats van dat ze even wachten met verder lopen, zodat ik mijn hond kan aanlijnen, lopen ze gewoon gezellig door. Dus ik loop al gigantische achter, maar omdat zij doorlopen moet ik nog eens drie keer zo hard rennen. Awkward….

Ik roep en ik ren en ik maak me zo boos. Op een gegeven moment kan ik me niet meer beheersen en roep naar die mensen dat ze best even mogen stoppen, dat zou best aardig zijn. Ze stoppen wel, maar meer omdat ze me horen schreeuwen, want zodra ik in de buurt kom lopen ze weer verder. Wat een mongolen. Gelukkig besloot Sisi dat ze het wel welletjes vond, en kon ik haar eindelijk aanlijnen. Kutwijf! zeg ik tegen dr, en ik maak direct rechtsomkeert naar huis.

Voorlopig geen bos meer voor jou Sisi.