Wat een kutwijf! #2

Ik wist niet dat er een vervolg zou komen op een eerdere blogpost van mij die ook de titel: wat een kutwijf! heeft. Maar helaas zijn er heel wat gemene vrouwen op de wereld die zo af en toe even mijn pad kruisen. Dit keer was het weer n.a.v. een hond maar dan niet mijn eigen. Ik vertel je wat er is gebeurd.

herfst

Het is zondag. Ik ga aan het werk bij Taribush. Het is heel mooi weer, de zon schijnt, echt een cadeautje voor mijn gasten, maar ook voor mij, want met regen werken is niet altijd zo prettig. Het bos is prachtig en in totale herfstsferen door de zon die op de oranje bladeren van de bomen schijnt. Ik ben in Lheebroek, midden op het Dwingelderveld. In de omgeving zijn alleen wat boerderijen, maar vooral heel veel bos.

De dag gaat lekker en ik breng het brood dat overgebleven is van de lunch naar de geiten en geef de kippen en hun kleine schattige kuikentjes ook wat lekkers. Opeens komt er een hond aangelopen. Ik weet niet zoveel over rassen van honden, maar het lijkt op een windhond. Hij heeft een hele mooie bruine vacht, maar is ontzettend mager en heeft zijn staart tussen zijn benen. Ik kijk rond, op zoek naar de eigenaar van dit beestje. Er is geen mens te bekennen. De kuikens beginnen keihard te piepen, want die hond is toch wel eng. Hij doet ze niks, hij is alleen geïnteresseerd in hun krentenbroodje. Snel schrokt hij het naar binnen en rent dan weg. Ik loop naar mijn gasten met de vraag of iemand toevallig een hond bij zich had die ik nog niet eerder had opgemerkt? Het antwoord is nee, maar ze hadden de hond ook al gezien. We kijken waar hij nu is, maar de hond is verdwenen en ik ga verder met mijn werk.

Een uurtje later komt de hond echter weer aangelopen. Hij is ontzettend schichtig, Wanneer ik tegen hem praat gaat zijn staart tussen zijn benen en loopt hij snel weg. Arm ding. Toch maar even de dierenambulance bellen.

Ik belde naar Noord en Midden Drenthe, en kreeg een hele aardige mevrouw aan de telefoon. Ze vertelde me dat er al een paar keer over de hond gebeld was, maar dat niemand hem te pakken kreeg. Dan is het voor de dierenambulance ook heel lastig om hem te vangen. Ze hoopten erop dat iemand hem misschien kon insluiten zodat ze hem konden komen halen. Maar ik moest eigenlijk even naar de Regio Meppel bellen, want daar valt Lheebroek onder. De dierenambulance daar was ook al op de hoogte. Ik beloofde dat ik zou proberen om hem te vangen en Meppel even zou bellen. Zo gezegd zo gedaan, de hond was helaas alweer spoorloos. Maar ik dacht, ik bel toch even naar Meppel om te informeren dat hij hier dus wel erg veel rondhangt. Dan zijn ze in ieder geval op de hoogte en hebben ze een gericht adres waar ze heen kunnen gaan mocht het nodig zijn.

En toen begon het dus, ik kreeg me daar toch en wijf aan te telefoon! Niet normaal meer! Ze nam al op met een gigantische zucht, alsof ze het verschrikkelijk vond dat er überhaupt gebeld werd. Ik vertelde haar het verhaal en ze liet me niet eens uitpraten. Halverwege mijn zin onderbrak ze me en zei ze: ‘Ja maar als u hem niet kan vangen dan kunnen wij dat ook niet!’ Dat vond ik opzich al een beetje frappant, want wat doet een dierenambulance dan? (maar goed die aardige mevrouw zei het ook al dus het zal dan wel…) Ik probeer mijn zin af te maken en vertel dat ik het allemaal snap, maar dat ik dacht ik geef toch even een adres door zodat ze weten waar hij vooral veel is (de hele middag zwierf hij hier immers al rond, handiger kan het toch niet?), en dat ik mijn best ga doen om het ergens naar binnen te lokken maar dat ik ook gewoon aan het werk moet. ‘Nou mevrouw we kunnen u ook wel ondersteunen in het vangen’ …. EHH WAT? Dus jullie kunnen mij ondersteunen in het doen van jullie werk? Ach wat aardig.

Al met al was het vooral de toon waarop de mevrouw tegen mij sprak. Ontzettend verveeld. Veel zuchten. Ik kreeg het gevoel dat ik voor Jan met de korte achternaam zat te bellen. Ik was er dus al vrij snel klaar mee en ik zei: ‘Weet u wat mevrouw, vergeet dat ik heb gebeld’, waarop zij antwoordde: ‘NOU IK VERGEET DIE HOND HEUS NIET HOOR!’. Toen was ik echt klaar met dr. Dus ik zei: ‘Dat zeg ik toch ook niet? Ik zeg dat je moet vergeten dat ik heb gebeld, want blijkbaar is dat dus totaal overbodig geweest. Prettige dag nog’ en toen hing ik op.

Wat ik het allerergste hier aan vindt, is dat deze mevrouw op dat moment de spreker voor de dierenbescherming was. Zij vertegenwoordigde op dat moment het bedrijf, en ik kan er echt niet met mijn hoofd bij dat er dan ook maar iemand in het bedrijf het normaal vind dat zij zo’n toon tegen haar beller aanslaat. Het kan best dat mijn telefoontje totaal nutteloos was, maar ik deed het met een goede bedoeling, je kunt mij dat ook op een normale manier vertellen. En als je geen zin hebt om op een zondag de telefoon op te nemen, waarom in godsnaam, werk je dan een weekenddienst?

Ben jij wel eens rottig te woord gestaan aan de telefoon door een instantie?