There’ll be peace when you are done

Pff even pauze… Ik ben namelijk mijn kantoor compleet aan het uitmesten. Het is nog geen lente, maar ik heb het al wel in mijn bol. Het irriteert me mateloos dat ik weet dat er zoveel spullen in huis liggen die niet worden gebruikt, dus ik besloot eens te beginnen aan mijn kantoor. Ik ben een sucker voor tijdschriften, posters, reclamefoldertjes die leuk uitklappen of gaaf bedrukte enveloppen. Ik bewaar alles voor die ene keer dat het me misschien wat inspiratie zou kunnen geven. Maar wanneer ik dan echt een keer inspiratie nodig heb, is Google mijn beste vriend. Dus waarom bewaar ik al die zooi?

Op dit moment is mijn kantoor nog een compleet slagveld. Het lijkt eerder alsof er een wervelwind doorheen is gegaan dan dat er opgeruimd wordt. Maar dat komt goed. Ik ben zo’n persoon die eerst troep moet maken om het goed op te kunnen ruimen. In mijn hoofd is het allemaal heel logisch. Trust me.

Ik ben best trots op mijzelf, want ik heb echt bijna alles weggedaan. Op een leeg schrift, waar een ontzettend adorabel katje opstaat, en een Arabische krant na is alles in de papiercontainer verdwenen. De boeken vond ik lastiger, want een boek, dat is gewoon echt wat. Dat is een ‘ding’ zegmaar. Het plan is om een mooie boekenplank te fixen, en het is dan de uitdaging dat ik ervoor zorg dat mijn aantal boeken gereduceerd blijft tot die plank. Dat wordt nog lastig, maar ach, iedereen heeft doelen nodig in het leven. Dus ik ga ervoor. Gelukkig zijn boeken ook heel gezellig voor je interieur, dus wie weet regel ik ooit een boekenkast in de woonkamer. Dat staat altijd zo intellectueel, ook al staan er alleen maar chick-flicks in. Gnenene.

Het is inmiddels een uurtje later en mijn kantoor is weer helemaal zen. Ik heb een vanillekaars aangestoken en een lekker loungemuziekje opgezet. Ik kijk om me heen en alles klopt. Ik voel een enorme rust in mijn buik en ik mijn hoofd. Gek is dat eigenlijk he? Dat spullen je onrustig kunnen maken. Ook al zit het achter een gesloten deurtje, jij weet dat het er is, en jij weet dat dat deurtje nog maar net dicht kan. Niemand die het ziet, maar ’s nachts in bed vreet het aan je dat je het nog niet hebt opgeruimd. En dan, daarna dat gevoel wanneer je alles hebt opgeruimd en de helft in de container hebt gesmeten. Zaaaaaaalig!

De spreuk van deze post heeft natuurlijk de bedoeling om een veel diepere lading te communiceren, maar het is maar net hoeveel lading je aan een zin wilt schenken. Op dit moment schenk ik vooral thee, en maak ik me even helemaal niet druk om alle stress in de wereld en in het leven. Ik heb gisteren een chocolade reep gekocht met crunchy stukjes erin, en reken maar dat die reep er morgen niet meer is. Ik heb hem wel verdient na vanmiddag dacht ik zo.

Waar kan jij van wakker liggen?