Ik kan er niet zo goed mee omgaan…

Toen ik 20 jaar was dacht ik dat ik volwassen was. Dat ik de wereldkennis op zak had, en ik echt was geworden wie ik ben. Negen jaar later lach ik om mezelf. Ik lach om dat onbezorgde meisje dat dacht dat ze klaar was met groeien en volwassen (wat dat ook maar mag betekenen) worden. Er zijn nog zoveel dingen waar ik geen idee van heb hoe ik ermee moet omgaan. Elke dag leer ik bij en soms verander ik positief, maar soms wordt het alleen maar moeilijker. Dan wordt het gevoel alleen maar sterker en onhandelbaarder. Wat moet ik daar nou mee?


Soms snap ik het gewoon niet. Dat een ander mens de wereld niet zo ziet als ik. Dat er mensen zijn die serieus denken dat kilo knallers een redelijk goed leven hebben gehad. Dat er mensen zijn die scharrel eieren kopen in de veronderstelling dat de kippen gescharreld hebben. Dat mensen niet weten dat de meeste kaas gemaakt is van dierlijk stremsel. Dat er mensen zijn die beweren dat afgebrande mega-stallen een vervelend ongeluk zijn. Dat er mensen afzwakken hoe grote vervuiler de vleesindustrie van onze aarde is.

Ik word kwaad, ik word geƫmotioneerd, ik lig er wakker van. En ik snap het niet. Ik snap niet dat een ander mens hier niet wakker van ligt. En ik weet, dat ik degene ben die hierin een ietwat afwijkende en misschien zelfs wel een overdreven mening in heeft, maar ik kan het gewoon niet bijstellen. Ik kan mezelf niet rustig krijgen.

Het allerergste van dit hele verhaal is, dat ik zelf ook geen die-hard vegan ben die nooit iets eet, koopt of op mijn gezicht smeer wat dieronvriendelijk is. Ik ben een hypocriet, die wakker ligt van een ander, terwijl ik er zelf net zo goed aan mee doe. Hoe stom is dat?

Misschien is het een grote ontkenningsfase, maar ik geef de wereld (die wij met zijn allen maken) een beetje de schuld van mijn eigen hypocriete gedrag. Want als het gewoon niet meer gedaan wordt, door niemand, dan is het veel makkelijk voor iedereen om diervriendelijk te leven. In heel veel gevallen kom ik er soms pas later achter dat ik iets heb gekocht waar dieren voor misbruikt zijn. Dat had ik uiteraard kunnen voorkomen, door research en goed verpakkingen te lezen. Maar iets is zo gekocht, snap je? Het is zo makkelijk om de aanbieding bij de kruitvat in je mandje te gooien en dan naar de kassa te lopen. Het is zo makkelijk, omdat iedereen dat doet, dus ik ook. Ja ik ook. Ik ben ook gewoon een massa-maatschappij-miep die de meute volgt. Die zelf stopt met nadenken en excuses verzint over moeheid, een lange dag op t werk, hongergevoel of wat voor eerste wereld probleem dan ook.

Toch geloof ik er nog altijd in dat ook kleine beetjes helpen en na 17 jaar vegetarisch leven heb ik denk ik best wat goeds aan de wereld toegevoegd. Het is alleen zo jammer dat na die 17 jaar, er niemand in mijn omgeving dezelfde stap heeft gezet. Dat er niemand is geweest die na aanleiding van mijn keuzes, verhalen en toewijding, heeft gedacht, ‘Goh, hier zit wat in Leoni!’. N I E M A N D. En dat is denk ik waarom ik me een beetje down voel. Omdat dit besef ineens tot mij kwam.

En ik weet gewoon niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan…

Liefs Leoni