Hocus Pocus Pilates Pas

Het is 18:00 uur als ik de A28 oprijd richting Assen. Natuurlijk stikt het hier weer van de mongolen die niet kunnen rijden, want de vakantie is nu echt wel achter de rug. De rustige snelweg waarbij ik zonder gezeik met 130 van A naar B kan, is als sneeuw voor de zon verdwenen. Uiteindelijk kom ik zonder kleerscheuren en lakschade thuis, om erachter te komen dat het me natuurlijk nooit gaat lukken om binnen een uur een stamppot zuurkool te maken en deze op een normale manier naar binnen te werken. Nog geïrriteerder raak ik, wanneer ik door vriendlief een opmerking naar mijn hoofd geslingerd krijg over dat ik het dan allemaal maar wat beter had moeten plannen. Waar bemoeien die kerels zich toch altijd mee? Alsof ze überhaupt weten wat het woord plannen inhoudt.


Die middag had ik al tegen mijn collega’s verteld dat ik die avond voor het eerst een lesje Pilates zou gaan volgen. Terwijl ik het zei, had ik er al geen zin meer in. Ik weet niet zo goed wat het met mij is, maar ik ben er koningin in om mezelf ergens enorm in te demotiveren. Dat had ik vroeger al, met dwarsfluit les, en gitaarles. Daar had ik ook nooit zin in. Maar als ik er dan eenmaal was, dan genoot ik er zo erg van, dat het ervoor zorgde dat ik het beide jaren heb gedaan. Ik hoop maar dat het bij de Pilates les net zo zal gaan, al is dit natuurlijk wel iets compleet anders dan muziek maken. Ik heb nog nooit een sportles gehad waarvan ik achteraf dacht; ‘Goh dat was eigenlijk best leuk’. Mensen die dat wel zo ervaren, zijn in mijn ogen buitenaards. Want wat kan er in godsnaam leuk zijn aan jezelf moe maken en je de tering zweten? Nee, ik sport niet omdat ik het leuk vind… Het is dat ik niet geboren ben met een strak atletisch lichaam en een grote afkeur heb voor sigaretten en zakken chips, anders was ik er nooit aan begonnen.

Het lijkt me duidelijk, ik kom er niet onderuit. Om half 8 ga ik samen met mijn beste vriendin naar Pilates les.

Het is 20:00 uur. We leggen onze matjes op de grond en zitten wat onwennig te wachten totdat de les begint. We zijn niet de enigen die als eerste een lesje meedoen, en dat lucht op. Ik weet niet waarom, maar het is altijd fijn als je ergens niet de enige in bent. Dan lijk je normaler ofzoiets. Onze lerares zet de muziek aan en we beginnen met de les die ongeveer een uur zal duren. Ik was erg bang dat ik het niet bij zou kunnen houden. Dat ik na een paar oefeningen al creperend op de grond zou liggen huilen. Gelukkig viel het mee. Het was zeker geen eitje, en ik schaam mij diep voor hoe a-lenig ik ben, maar ik hield het redelijk goed bij.

Het uur vloog om en de lerares was een leuk mens die ons met haar lieve stem motiveerde om alles te geven. We begonnen aan de laatste oefeningen terwijl we liggend op de mat naar het plafond staarde en ons bewust werden van onze ademhaling. En toen, op dat moment, zei ze iets… Iets wat me liet nadenken over hoe ik mezelf behandel, hoe ik naar mezelf kijk. Ze zei iets in de trant van: ‘Beloon je lichaam met de rust, jou lichaam die weet wat het moet doen. Die ademhaalt, die werkt, voor jou. Elke dag.’ Ja, dat klinkt zweverig he? Maar het is wel waar! En ik besefte me, dat ik de afgelopen 5 jaar mijn lichaam elke dag vervloek. Dat ik altijd boos ben op mijn lichaam omdat het niet doet wat ik wil dat het doet. Dat ik boos ben omdat er altijd wel iets aan mankeert, het nooit meer zo is zoals het vroeger was, gezond en energiek. En op datzelfde moment besefte ik ook dat ik dat misschien eens los moet gaan laten. Dat ik mijn lichaam eens anders moet gaan zien, en eens dankbaarheid moet gaan tonen.

Misschien is het wel zo dat mijn lichaam juist het beste haalt uit wat er is. Dat het net is als een timmerman die een huis bouwt met kromme spijkers. Het is niet ideaal, maar er staat wel een huis. Of, om dichter bij mezelf te blijven, een ontwerper die een tijdschrift maakt met de oudste versie van Adobe op een crappy windows computer die continue vastloopt en de meest slechte foto’s die je maar kunt bedenken. Misschien is mijn lichaam dat ook wel elke dag aan het doen. Ze doet wat ze moet doen, met de middelen die ze heeft. En daar maakt ze dan elke dag maar weer het beste van. Dat is toch eigenlijk wel heel knap, dat is magie!

Dus, toen het 21:15 uur was en de les was afgelopen, dacht ik bij mezelf; ‘wauw dit was echt leuk! Hier heb ik van genoten. Dit ga ik vaker doen!’

Doe jij ook aan sport?

 

Fotocredit: www.freeimages.com – Ben Kerckx